آمار بازدیدکنندگان سایت

02261096
امروز
دیروز
هفته جاری
ماه جاری
ماه گذشته
بازدید کل
817
1254
8968
4419
30030
2261096

آی‌پی شما: 35.175.121.230
امروز: ساعت

ادبار و اقبال در مدیریت ایران زمین

رها و بایر شدن اراضی زراعی و باغی ادبار است و بستر سازی حمایت همه جانبه از تولید و تولیدکننده از سوی متولی بخش کشاورزی اقبال

 

ادبار و اقبال در مدیریت ایران زمین

رها و بایر شدن اراضی زراعی و باغی ادبار است و بستر سازی حمایت همه جانبه از تولید و تولیدکننده از سوی متولی بخش کشاورزی اقبال است. تحرک اقتصادی برای کاهش وابستگی اقبال است و پذیرفتن وضعیت و شرایط رکود یا رها کردن مدیریت، ادبار است.

اگر گام دوم انقلاب با محوریت اقتصاد، راهبرد نظام جمهوری اسلامی است، نظام باید پوسته یا قبای چهل سالگی خود را کهنه بپندارد و برای پوست اندازی مدیریت اقبال نشان دهد !

یکی از پرسش های ضمن چهل سالگی این است چرا ایران زمین اراضی رها شده و افراز و تفکیک شده و تغییر کاربری داده شده ی زیادی دارد و چرا نمی تواند به درستی از زمین کاران حمایت کند، تا نیازی به مبارزه با زمینخواری نباشد ؟ چرا نتایج مبارزه با زمینخواری نظام کم رنگ است ؟

به اقتضاء مقابله با فساد باید از آشفتگی ها گفت و مانع از هر گونه گسستگی در شالوده ها شد. آنگاه که مساحت مناطق مسکونی شهرها مخصوصا کلان شهرها با اشتهای سیری ناپذیری، تعادل بخشی در پهنه سرزمینی را به هم می ریزد، توسعه رخت بر می بندد.

اگر بر روی رفتار سه رکن نظام اجتماعی یعنی (حاکمیت + بخش خصوصی + تشکل های مردم نهاد) متمرکز شویم، در خواهیم یافت، یک مجموعه روابط ناپایدار ! اما در عین حال دارای تکرار وجود دارد که هرگز دارای ثبات نیستند. یعنی رفتارهای بی نظم و فاقد قاعده، بیشتر بر روابط سه رکن نظام اجتماعی سیطره دارند !

این درد مزمن فرهنگ ملی ماست که به متملق ها و کتمان کنندگان واقعیات جامعه، فرصت بیشتری می دهد ! یا شاید آستانه تحمل جامعه بسیار پایین آمده است و صریح الهجه بودن را بر نمی تابند ! باید با این واقعیت نیز کنار آمد ! که هر کس زبان سرخ دارد، در همان زمینه احتمالا حرفی برای گفتن دارد.

دکتر علی صابری تولایی حقوقدان و عضو هیئت علمی دانشگاه امام صادق (ع)معتقد است، مشکل اصلی کشور "عدم اجرای قوانین" نیست. مشکل اینجاست که خودِ قانون و نظام تقنین مقصر اصلی بیشتر زمین خواری هاست.»

 وی در ادامه خاطرنشان کرد: «قانون به سه شکل به زمین خواری کمک می‌کند:

اولا- مشکل اولیه، بدقانون‌ها و صراحت‌های فسادآور قانونی است.

ثانیا- مشکل بعدی سکوت‌های قانونی است که زمینه را برای زمین خواری فراهم می‌کند.

ثالثا- مشکل بعدی و مهمترین مشکل، عدم جرم انگاری سوءرفتار‌های سوداگرانه فوق الذکر است.

به نظر من این نکته خود بیانگر صورت و شکل مبحث زمینخواری است نه ماهیت فساد آوری ناشی از آن ! از این رو من به گونه دیگری به موضوع می نگرم !

اولا اساتید برجسته حقوقی باید اذعان نمایند که از جنبه حقوقی در بحث ارث و افراز سهم الارث و تفکیک آن به موجب قانون مدنی و بحث کیفری ناشی از اقدام برخلاف قانون افراز و تفکیک را به موجب قانون حفظ کاربری و قانون تعزیرات تفکیک و مراعای حقوق عمومی و حقوق فردی پیچیده شده است و مدیریت کلان کشور قادر به حل این مسئله پیچیده نیست و ابتکار عمل ندارد !

دوما باید به چند نکته اساسی شرح زیر توجه کرد

❊ - اراضی دارای قابلیت زراعی به موجب قانون ملک شخصی و فردی هستند، اما به لحاظ اینکه دایر یا آیش بوده و رها و بایر نیستند، موات نشده اند و بنابراین باید در زمره دارایی های تولید شده ملی محسوب شوند. این نکته یک قاعده ای در سیستم حسابداری ثروت کشورها است ! مخصوصا بانک جهانی دارایی تولید شده را به عنوان یکی از چهار شاخص در سیستم حسابداری ثروت کشورها می داند.

❊ - پدیده مهاجرت و وابستگی اقتصاد ملی به نفت ! دو پاشنه آشیل قابل شناسایی در نظام اجتماعی هستند و روستاییان و عشایر محروم از حمایت و توسعه اند، هر چند که نهادها و دستگاه های اجرایی فعال در توسعه روستا متعددند ! اما با برنامه های سنتی خود فقط مشغولند !

❊ - نکته با اهمیت تر و قابل تامل در کشور این است که: متولی روستا و عشایر کشور واقعاً مشخص نیست، یعنی هیچ دستگاه و نهادی محور نیست، تا برنامه ای برای توسعه روستایی محور گردد ! با اینحال چگونه می توان پناه و ملجآ روستاییان و عشایر را شناخت ! و از پدیده شوم مهاجرت خلاص شد.

اگر به فعالیت دلسوزانه نهادها و دستگاه های اجرایی مانند: معاونت توسعه روستایی - وزارت تعاون - ستاد اجرایی فرمان حضرت امام – سازمان بسیج مستضعفان - کمیته امداد - بنیاد مسکن - بنیاد مستضعفان - سازمان امور عشایری – سازمان همیاری شهرداری ها و دهیاری ها - سازمان تعاون روستایی – مدیریت امور زمین و مخصوصا سازمان جنگل که جنگل ها و مراتع و بیابان ها و اراضی مستحدث و ساحلی را مدیریت می کند تامل کنیم، در خواهیم یافت هر نهادی با صرف اعتبارات گاه کلان، خدمات متنوعی در یک مقطع زمانی در روستاها دارد، اما این مدیریت جزیره ای به لحاظ عدم استمرار، حتی هیچگاه نتوانسته با همگرایی در یک اقدام ملی، به ظرفیت مجمع الجزایر در مدیریت برسد و در راستای توسعه روستایی و افزایش بهره وری به اثر بخشی در استفاده از عوامل تولید تمرکز کند.

به نظر می رسد بیش از همه بخش آموزش و تحقیقات کشور وظیفه دارد از طریق تولید دانش با مقایسات هر چه ساده تری، کمک کند و به مقامات کشور توجه دهد که روستا بزرگتر از شهر نیست و برای توسعه خدمات به یک نهاد و دستگاه اجرایی محوری نیاز دارد !

اساسا حفظ کاربری اراضی زراعی و باغی با توسعه روستایی گره خورده است، اگر نتایج در توسعه روستایی کشور ضعیف باشد، اثرات افراز و تفکیک و تغییر کاربری ! یعنی نتیجه ضعیف حفاظت از اراضی در هر روستا نمایان خواهد شد.

در مورد توسعه روستایی باید با تامل به نقشه جامع علمی کشور مصوب دیماه سال ۱۳۸۹ شورایعالی انقلاب فرهنگی - به اجرای قانون اجرای سیاست های اصل ۴۴ قانون اساسی -  به اجرای سیاست های کلی نظام در زمینه های مختلف -  به اجرای سیاست های کلی برنامه های پنجساله چهارم و پنجم و ششم توسعه - به اجرای قوانینی مختلفی که در دو دهه اخیر در راستای توسعه کشور تصویب شد، به بررسی راهبردها و اقدامات ملی و تحقق هدفگذاری پرداخت.

دانشگاهیان و اساتید برجسته ما نباید در بیاناتشان از کلمه «بجنگد» و «مبارزه» استفاده کنند، در حالیکه اذعان می کنند اقدامی غیر مؤثر است !  همه باید به تمهیدات نگهداری زمین که مبتنی بر کاشت و داشت و برداشت دانش بنیانِ دارای صرفه اقتصادی یعنی پیش ران توانمند سازی توسعه روستایی وقوف یابند. زمینکاران در این دو سه دهه فراموش شده اند !

اگر زمینخواری ادبار است دولت اقبال نشان دهد مدیریت اقتصاد را به مردم واگذار کند تا طرح ها و پروژه ها و نگهداری دارایی های تملکی برای او هزینه نداشته باشد یعنی بودجه سالیانه اش را تقلیل دهد و به بخش غیر دولتی اعتماد کند، احتمالا به اقتصاد مقاومتی و تاب‌آوری اقتصاد غیر دولتی باور ندارد.

با این همه گسستگی در اراده و پراگندگی نهادهای تصمیم گیر و همچنین پدیده مهاجرت و عدم حمایت از انواع تولید، نمی توان جنگیدن و مبارزه با فساد و زمینخواری را راهِ موثر دانست ؟

همیشه راهی برای حل مسئله بدون مقابله و مبارزه هست ! می توان با ترجیح بر زمینکاری، از جنگیدن با زمینخواران فاصله گرفت و تهدیدات موجود در بخش کشاورزی ایران زمین را به فرصت تبدیل نمود  ؟ 

كاربران آنلاين

ما 12 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم