آمار بازدیدکنندگان سایت

01980000
امروز
دیروز
هفته جاری
ماه جاری
ماه گذشته
بازدید کل
309
923
2034
23707
34729
1980000

آی‌پی شما: 54.174.43.27
امروز: ساعت

حسرت به دلی دیدم، حسرت به دلت ماند !

حسرت به دلی دیدم، حسرت به دلت ماند !

میراث ناملموس هر عصر و دوره ای تولید می شود. چند روز قبل گفتم، یک ضمیر ناخود آگاهی در حفاظت از آثار میراثی می کوشد و گفتم اگر کسی در مورد برق گرفتگی یک فرد بی اختیار واکنش نشان دهد و بگوید؛ بر پدر اختراع کننده ات ... شما بلا فاصله واکنش نشان می دهید و گویید این همه خدمات برق  ! چرا به ادیسون ناسزا می گویید و حتماً واکنش خواهید داشت و این تجلی حفاظت از میراث معنوی و ناملموس است.

سرمایه انسانی کشور ما نیز میراث ناملموس متعدد و متنوع در خود دارد و حفظ این میراث بر همه مردم فرض و لازم است و قدردانی از تولید کنندگان این میراث، حتی عامل پیشگیری از فرار مغزی تلقی می شود و برآورد توقعات و انتظارات اندک سرمایه انسانی، حفاظت از میراث ناملموس را متبلور می کند.

امروز مطلب حسرت واپسین معمار بلوار کشاورز خواندم و شما هم بخوانید و خوب است که بخوانیم و بدانیم چگونه در مرور زمان، میراث ناملموس من غیر حق تصرف می شود و آثار معنوی آن مخدوش می گردد و بسیاری از آحاد جامعه که در اکثریت هستند، واکنشی ندارند و اندک افرادیکه واکنش منفی دارند، تأثیر گذار نیستند و مجری در تاراج و تصرف میراث فرهنگی توفق ظاهری دارد و اما خود می داند که میراث معنوی ناملموس، قابل تصرف نیست و میراث مظروف نیست که در ظرفی بگنجد و محبوس شود. میراث فرهنگی ظرف است و سینرژی ظرفیت های درونی آن، هر پوسته محبوس کننده ای را می شکند.

بسیار تأسف آور است که با این فرهنگ غنی ملی و دینی، حکم حاکمیتی در عین تعارض با فرهنگ ملی و دینی به اجرا گذاشته می شود. در حالیکه همه به دنبال تحقق هدف توسعه پایدار و مدیریت پایدار هستند و با اعتقاد می گویند میراث فرهنگی حقوق عمومی و ملی است و تصرف میراث فرهنگی مشمول مرور زمان نمی شود، اما با قصور حفاظت از اثار معنوی بلوار کشاور برخورد نکردند و هنوز در تعلل این اثر در معرض خدشه و خسارت است.

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما بعد از تایید مدیریت در سایت منتشر خواهد شد
  • هیچ نظری یافت نشد.

كاربران آنلاين

ما 26 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم