بیابانزایی نتیجه فقر و گرسنگی است

۲۷ خرداد روز جهانی مقابله با بیابانزایی و خشکسالی گرامی باد.

 

 بیابانزایی نتیجه فقر و گرسنگی است

 

۲۷ خرداد روز جهانی مقابله با بیابانزایی و خشکسالی گرامی باد.

بیابان زایی سایه فقر ذینفعان در بهره برداری عرفی مناطق بیابانی است. فقط با بر طرف شدن فقر جامعه انسانی بیابانزایی آن منطقه مهار می شود.

نقشهِ گرسنگی جهان واجد این پیام است که در بین کشورهای جهان تنها کشورهای صنعتی هستند که گرسنگی در آنها نامعلوم است که در نقشه به رنگ خاکستری نشان داده شدند.

 آلبرت انشتین می گوید؛ تا زمانیکه حتی یک کودک ناخرسند بر روی کره زمین وجود داد، هیچ پیشرفت و دستاورد جدی برای بشر وجود نخواهد داشت.

در سراسر جهان انسان‌هایی هستند که هر روز صبح از فرط گرسنگی از خواب بیدار می‌شوند و هر شب با شکم گرسنه سر بر بالین می‌گذارند. شاید برخی از آنان نیز هیچگاه از خواب بر ‌نخیزند. به گزارش "سازمان کمک به گرسنگان" آلمان، شمار گرسنگان جهان "به گونه‌ای تحمل‌ناپذیر" بالاست.

در قرن ۲۱ به طور مجسم جنگ اقتصادی - جنگ سایبری - جنگ آب - جنگ غذا در بین کشورها به وقوع پیوسته و اغلب از سوی استکبار جهانی به وقوع پیوسته و با شروع جنگ اوکراین، به نحو چشم گیری شدت یافت و در ناحیه خشک غرب آسیا و شمال آفریقا با تهدیدات خشکسالی تجمیع و شرایط را وخیم تر کرد، بجا ماندن آثار بیابان زایی و توسعه مناطق بیابانی است.

در هر صورت بیابان ها با فقر پوشش گیاهی خود. ذینفعانی دارد که بشدت درگیر گرسنگی هستند و بیابان زایی نیز از نشانه های بارز تجمیع فقر طبیعیت و انعکاس فقر ذینفعان است.

ریزگردهای دهه اول قرن ۲۱ با مظهر انتشار متعددد خود در دهه دوم قران،  هر از گاهی هوای این مناطق را بشدت خاکی می کند و حتی شرایط زیست در خارج از محدوده بیابانی در دور دست ها نیز، تحت تاثیر قرار می گیرد.

فقر زدایی مسئولیت اجتماعی است و تصمیمات منتهی به فقر زایی تصمیمات ضد انسانی است. از جمله تصمیمات ضد انسانی در قرن جاری، تحریم استکباری است که مانع درآمدزایی برای سرمایه گذاری در راستای فقر زدایی - احیا و مهار بیابان زایی است. در مورد شرایط ضد انسانی می توان به عملکرد آژانس انرژی اتمی اشاره کرد، که تحت تاثیر یک کشور غیر عضو معاهده NPT است و هر بار برای کشور عضو NPT مشکلات «برجامی» درست می کند، تا مردم یک کشور در فشار اقتصادی باشند .

به هر حال آنچه که باید در راستای کاهش بیابانزایی و مهار عوامل تخریب مورد تامل قرار داد، کاهش حجم سرمایه گذاری در بخش از پهنه سزمینی است که دارای آثار و علائم تهدید و توسعه بیابانی شدن است. بی تردید اولویت دارترین و ضرورترین تمهیداتی برای مهار بیابانزایی آن است که؛ دایر به رفع محرومیت و فقر و کاهش وابستگی معیشتی ذینفعان به محیط طبیعی باشد، تا طبیعت با استفاده از ظرفیت و توان خود، بیشترین فرصت تجدیدپذیری را کسب کند.

آنگاه که اهتمام ها در احیا و اصلاح مراتع کشور به نتیجه منتهی نمی شود و آثار و نتایج اصلاح و احیای مراتع غالبا از طریق وابستگی معیشتی از بین رفته می رود، باید بر توانمندسازی ذینفعان مراتع تامل و تمرکز نمود و بر عملیات اصلاح و احیا رجحان داد، تا نتایج بسیار مطلوب تر و پایدار تری بجا بماند. سیاست گذاری و جهت گیری تصمیمات باید به فقرزدایی در بین جامعه انسانی سوق یابد تا مقدمه ای برای فقرزدایی پوشش گیاهی عرصه های طبیعی شود.  

تردید نکنیم؛روند بیابانزایی در یک منطقه سایه روند توسعه فقر جامعه یک منطقه است. اگر فقر جامعه انسانی در چنان محیطی بر طرف شود، سایه بیابان زایی بر سر آن منطقه سنگینی نمی کند.

 برای مهار بیابانزایی باید تغییر کرد و از طریق کاهش رنج ها به گنجِ اصلاح و احیا و افزایش پوشش گیاهی رسید.

 

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما بعد از تایید مدیریت در سایت منتشر خواهد شد
  • هیچ نظری یافت نشد.