آمار بازدیدکنندگان سایت

02962095
امروز
دیروز
هفته جاری
ماه جاری
ماه گذشته
بازدید کل
294
1305
6089
14852
41241
2962095

آی‌پی شما: 3.230.144.31
امروز: ساعت

زراعت چوب هرگز طرحی نداشت !

به فرایند تدوین یک یا چند جدول برای تهیه و تامین بودجه اجرایی، عنوان طرح را معنون نکنیم. این غلط مصطلح و ابهام 

 

زراعت چوب هرگز طرحی نداشت !

به فرایند تدوین یک یا چند جدول برای تهیه و تامین بودجه اجرایی، عنوان طرح را معنون نکنیم. این غلط مصطلح و ابهام و ایراد را باید سازمان برنامه و بودجه بر طرف کند زیرا طرح اساسا  تحت نظام فنی اجرایی کشور تهیه می شود و دفتر نظام فنی اجرایی کشور زیر مجموعه سازمان برنامه و بودجه است .

فرهنگ واژگان نظام فنی اجرایی تدوین و تصویب و ابلاغ و تحت اجراست. زراعت اختصاصا باید در اراضی زراعی تحت تملک و تصرف اشخاص انجام شود، زیرا در جنگل ها طبیعی اساسا برای فعالیت زراعی ابتدا باید فعل تبدیل جنگل انجام شود و چنین کاری طبق قانون ممنوع است.

قانونگذار در قانون حفاظت و بهره برداری مصوب سال ۴۶ در فصل پنجم عنوان فصل را تبدیل و واگذاری اراضی جنگلی جلگه ای معنون نمود، اما در اصلاحیه سال ۴۸ این عنوان را اصلاح نمود. قانونگذار در حالیکه در بند ۴ ماده یک قانون و در تعریف اراضی جنگلی جلگه ای تا دامنه ی ارتفاعی ۲۰۰ متر از سطح دریا، موجودی حجم سرپا تا ۵۰ مترمکعب تعریف کرده بود، در فصل پنجم تبدیل اراضی جنگلی جلگه ای را با موجودی حجم سرپا تا یکصد مترمکعب را مجاز اعلام نموده بود.

 البته جنگلبان ها نیز به بهبود عملکرد در واحد سطح - نگهداری عرصه برای اهداف برنامه جنگل ها یعنی ایجاد فرصت از تهدید تصرف زمین و توسعه زراعت در راستای افزایش جمعیت و چشم انداز توسعه و تحول، علاقمندی خود را پنهان نکردند.

به هر حال در مورد زراعت چوب در کشور، استفاده از واژه طرح با واژه زراعت و نوشتن یک عبارت مرکب « طرح زراعت چوب» برای یک فعالیت یا وظیفه، در حالیکه زراعت کشور در هیچ یک از واحدهای زراعی دارای طرح نیست و عموما سنتی و معیشتی انجام و مدیریت می شود چه معنایی دارد.

زراعت چوب نیاز به آبیاری دارد، حتی در چنین اراضی به سبب اینکه درآمد سالیانه ندارد و حتی برگشت سرمایه گذاری مستلزم تحمل تا انقضای دوره بهره برداری است، پیوسته یکی از آسیب های توسعه زراعت چوب بوده است و به همین جهت کمتر مورد استقبال قرار گرفته است.

 زراعت چوب در اراضی دیم اساسا صرفه اقتصادی ندارد و در کشوری چون ایران با اقلیم خشک تا نیمه خشک اختصاص اراضی آبی برای تولید چوب با مبانی امنیت غذایی در تعارض قرار می گیرد و مشمول مفهوم تغییر کاربری اراضی زراعی می گردد.

باید به محدودیت دیگری اشاره کنم که مرتبط با مدیریت موازی است، یعنی باید در مورد امکان استفاده از آب های غیر متعارف و یا امکان استفاده از استحصال اب در نتیجه فعالیت آبخیزداری اشاره کرد. حتی استفاده از چنان آب هایی حتی در اراضی ملی غیر جنگلی، به نوعی تداخل در مدیریت منابع آب «ابفا» محسوب می شود و عملا فاقد برنامه جهت توسعه زراعت چوب است.

اما نقشه راه و هدفگذاری توسعه زراعت چوب در اقلیم خشک تا نیمه خشک را باید در اراضی رها شده که مالکین و متصرفین آن منصرف از فعالیت زراعی، که به زمین به عنوان سرمایه تمرکز دارند و در محاوط مسکونی و یا کشت تلفیقی یعنی تلفیق با دیگر فعالیت زراعی ترسیم و هدفگذاری را دنبال نمود.

ظرفیت تولید چوب در کشاورزی سنتی و معیشتی قابل توجه و تمرکز است. در حالیکه مصرف چوب کشور بیش از ۸ میلیون مترمکعب است و بهره برداری از جنگل ها متوقف است و میزان واردات چوب کشور در دهساله اخیر در دامنه تناژ « ± ۲۰۰ » یک میلیون و دویست تن قرار دارد، منبع تامین چوب مورد نیاز صنایع چوب کشور است.

جنگل های طبیعی نیاز به انجام عملیات بهداشتی دارد و اجتناب از آن بستر تهدید را در توسعه آفات و امراض و در توسعه حریق تشدید می کند و توده های طبیعی در جنگل های طبیعی،نیاز به عملیات پرورشی دارد و بی توجهی به آن، آسیب های کمی و کیفی جدی در جنگل ها بجا می گذارد و به پایداری جنگل صدمه جدی وارد می کند.

زراعت چوب هیچگاه دارای برنامه راهبردی نبوده و در جنگل های طبیعی هیچگاه نمی تواند چنین برنامه ای به اجرا گذاشته شود.

مادامیکه بی ثباتی در مدیریت موج می زند، استفاده از کلمه راهبرد خیلی اما و اگر دارد ! زراعت چوب همیشه بدون طرح انجام شده است و هیچگاه برنامه راهبردی نبوده است.

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما بعد از تایید مدیریت در سایت منتشر خواهد شد
  • هیچ نظری یافت نشد.

كاربران آنلاين

ما 15 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم