آمار بازدیدکنندگان سایت

02962093
امروز
دیروز
هفته جاری
ماه جاری
ماه گذشته
بازدید کل
292
1305
6087
14850
41241
2962093

آی‌پی شما: 3.230.144.31
امروز: ساعت

سرزمینی که مبدل به آبکش شد

آیا ما با این ضرب المثل ها آشنا نیستیم ؟ "چاه مکن بهر کسی اول خودت دیگر کسیو "عاقبت چاه کن ته چاه است."

 سرزمینی که مبدل به آبکش شد

 

آیا ما با این ضرب المثل ها آشنا نیستیم ؟ "چاه مکن بهر کسی اول خودت دیگر کسی"  و "  عاقبت چاه کن ته چاه است."

این آمار بر گرفته از یک ویدئو در شبکه اجتماعی ارائه شده است ""در پهنه جغرافیای ایران بر اساس آمارهای رسمی که خیلی قابل اعتنا نیست، تا سال ۱۳۵۰ تعداد ۴۷۰۰۰ حلقه چاه حفر شده بود. از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۶۰ کشور در حفاری چاه عمیق با یک جهش سریع مواجه و ۱۶۲۰۰۰ حلقه چاه در این کشور حفر شده بود. در سال ۱۳۷۰ تعداد ۲۲۵۰۰۰ حلقه چاه عمیق گزارش شده است، روند رشد حفاری چاه در سال ۱۳۸۰ نشان می دهد حفاری چاه عمیق در این کشور نه تنها کُند یا متوقف نشد بلکه تعداد آن به دو برابر یعنی تعداد ۴۵۰۰۰۰ حلقه رسید.  گزارش ها حاکی از آن است که حفاری چاه عمیق با روند رشد ۶۱ درصدی به تعداد  ۷۳۶۰۰ حلقه رسید و در خوش بینانه وضعیت تعداد در وضعیت کنونی به بیش از ۱۰۰۰،۰۰۰ حلقه رسیده است.

 بدین ترتیب باید اذعان نمود با ملاحظه به وسعت کشور « ۱۶۴۸۱۹۵ » اگر توزیع یا پراکنش متوازن در نظر گرفته شود، همین ملت در سایه رقابت و چشم و هم چشمی در توسعه باغات و یا در سایه راهنمایی و ترویج غلط متولیان امور کشاورزی و آب و سایر مقامات مخصوصا نمایندگان مجلس، در هر ۱،۶ کیلومتر مربع از وسعت این کشور یک حلقه چاه حفر نمود و پهنه جغرافیایی کشور را به یک آبکش تبدیل کرد.""

مقامات کشور ما از این واقعیت نمی توانند فرار کنند که در طول این چهل سال گذشته هرگز نتوانستند راستی بکارند، تا از بین مردم اعتماد درو کنند ! مقامات کشور سال های مدیدی این واقعه ی حفاری چاه عمیق در اقلیم خشک تا نیمه خشک را رشد و توسعه صنعتی قلمداد کردند، آنها هرگز نتوانستند نیم نگاهی به تعداد ۴۰،۰۰۰ رشته‌ قنات‌ در ایران بیاندازند. آقای ‌محسن مظفری افشار در مطلبی تحت عنوان  آمار قنات‌های‌ کشور بیان داشتند

""آغاز تخریب‌ قنات‌های‌ ایران‌ مربوط‌ به‌ سال‌ 1346 است‌. بعد از «کنفرانس‌ جهانی‌ آب‌ برای‌ صلح‌، در سال‌ 1967، در برنامه‌ای‌ با عنوان‌ «سیاست‌های‌ مربوط‌ به‌ توسعه‌ منابع‌ آب‌ ایران‌ و مشکلات‌ و راه‌ حل‌های‌ آن‌»، حفر چاه‌های‌ عمیق‌ و نیمه‌ عمیق‌ در دشت‌های‌ کشور و در حریم‌ قنات‌ها آغاز گردید و بعد از آن‌، شاهد افت‌ سطح‌ سفره‌های‌ آب‌ زیرزمینی‌ و آب‌ دهی‌ کم‌ و کم‌تر قنات‌ها بوده‌ایم‌"".

در حالیکه در این اقلیم مردمانی سخت کوش قنات می کندند. در واقع مقنی ها با بیل و کلنگ و دلو و چرخ چاه و بدون امکان استفاده از هیچ گونه ماشین آلاتی، آثار تاریخی متعددی از خود بجا گذاشتند.

مردمان ما بتدریج آموختند که باید قدر دان استحصال آب از قنات ها در سال های خشک باشند. ایکاش نسل کنونی درک درستی از امکان افزایش جذب و نفوذ از ریزش ها و نزولات آسمانی پیدا می کردند و با اهتمامی خستگی ناپذیر به افزایش پوشش گیاهی در بالا دست قنات ها اهمیت می دادند.

بی تردید انتقال حوزه به حوزه به هر شکلی، توزیع فقر منابع آبی در پهنه ی جغرافیایی کشور است و بی توجهی به افزایش پوشش گیاهی که سال های مدیدی تکرار شده است و هنوز هم این بی توجهی در مدیریت منابع طبیعی برجسته است، باید به منزله تشدید بحران محسوب نمود. در این سال ها و اکنون احساس می شود چاه کنی ها در این ملک و مملکت این ملت را به سمت ته چاه سوق داده است.

دستاورد سفر هر وزیر یا رئیس جمهور به یکی از کشورها، بدون هیچگونه مطالعه ای به مراسم کلنگ زنی طرح و پروژه ختم می شود،  دقیقا به مانند رسم نادرست ایرانی هاست که اول می زنند و بعد نام طرف را می پرسند ! در واقع اجرای مدل های توسعه غیر بومی وارداتی، که بر خلاف ضوابط آمایش سرزمین است.

مردم این سرزمین محکوم به تحریم ظالمانه و اثرات زیانبار خسکسالی، هنوز بیش از چند برابر استاندارد مصرف جهانی آب مصرف می کنند ! قطعا در کنار بهای خودکفایی محصولات کشاورزی، مصرف آب بی حد و حصر در این اقلیم خشک تا نیمه خشک را با وجود ضرب المثل های ناب، باید به عنوان فاجعه فرهنگی و اجتماعی قلمداد کرد و از ظرفیت شبکه اجتماعی برای مدیریت بحران آب استفاده نمود.

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما بعد از تایید مدیریت در سایت منتشر خواهد شد
  • هیچ نظری یافت نشد.

كاربران آنلاين

ما 13 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم